Je moet je bril niet vergeten
Hij ligt hier al een tijd
Al die ogenblikken van toen die meten
Hoelang ben ik je nu al een beetje kwijt

Denk je aan je lamp 
Trouw op jouw kant van het bed
Je vond het nooit een ramp
Als ik het was die hem uitzet

Zoveel micromomenten
Verstopt in een alledaags ding
Die mij volledig breken wanneer ik zogenaamd oké ben
Er is geen ander die jouw plek verving

Maar de spoken spreken niet
Het is stil in ons paleis
Wie had dat gedacht van ons lied
In de stilte raak ik nu van de wijs

Ik spreek de dialogen
Als een eenbaansweg
Als je mij kunt horen en ik heb je bewogen
Is het dan okë dat ik dat in plaats van jou zeg?

Een hart zo verwoven
Klopt ineens niet meer
Wie had gedacht dat door in liefde te geloven
Ik nu wakker word in een universum vol zeer

Toch forceer ik een lach
Die samengaat met de traan
Dit verdriet is elke dag
Een memento aan dat wij hebben bestaan