Memento van jouw bestaan
Je moet je bril niet vergeten
Hij ligt hier al een tijd
Al die ogenblikken van toen die meten
Hoelang ben ik je nu al een beetje kwijt
Denk je aan je lamp
Trouw op jouw kant van het bed
Je vond het nooit een ramp
Als ik het was die hem uitzet
Zoveel micromomenten
Verstopt in een alledaags ding
Die mij volledig breken wanneer ik zogenaamd oké ben
Er is geen ander die jouw plek verving
Maar de spoken spreken niet
Maar de spoken spreken niet
Het is stil in ons paleis
Wie had dat gedacht van ons lied
In de stilte raak ik nu van de wijs
Ik spreek de dialogen
Als een eenbaansweg
Als je mij kunt horen en ik heb je bewogen
Is het dan okë dat ik dat in plaats van jou zeg?
Een hart zo verwoven
Klopt ineens niet meer
Wie had gedacht dat door in liefde te geloven
Ik nu wakker word in een universum vol zeer
Toch forceer ik een lach
Die samengaat met de traan
Dit verdriet is elke dag
Een memento aan dat wij hebben bestaan
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Pathos | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 09 augustus 2026 | ||
| Thema's: | ||