In zijden draden gevangen
In zijden draden gevangen
*****
een fluistering in het licht
de herfst stil gevangen
in zijden draden
aan het begin van een nieuwe dag
hoewel de zon nog hoog staat
en de aarde gouden warmte geeft
voel je in de vroege ochtend
dat het seizoen langzaam beweegt
een fijne, bijna onzichtbare draad
die zachtjes je gezicht raakt
herinnert aan de stille wisseling
die de natuur zo mystiek maakt
de herfst ontwaakt in 't verborgene
gevangen in een zijden weefsel van de nacht
waar het licht de mist verdrijft
en een nieuw seizoen op ons wacht
*****
christa
Reacties op dit gedicht
