eeuwige roes

ik bespeur je liefde in elk

moment, zelfs als wonderen

spijbelen en herstwinden aan

je adem rukken, iets boven-

natuurlijks is de staat waarin

je placht om affectie te laten

schitteren in je spiegelschrift

hoe bedaarlijk jij hoe mijn chaos 

kan hanteren als het spreken

mij de nacht toekent met uithalen

die de ketenen in mijn 

ziel doen kletteren 

ook stil jij de sporen in mijn

weemoed en togen je handen

over mijn bezweet gezicht

en ‘ k voel dat jouw blote huid

dat als warme hars mij in een

eeuwige roes van dit 

samenzijn laat verzinken

waar het verleden zijn ketenen

laat kletteren, spreekt haar liefde

de taal van een stilte waarin

ik eindelijk mag thuiskomen.

“ ooit keek ik naar haar rust

als naar een wereld die ik niet

kon betreden; nu weet ik dat

haar liefde mij ook zonder 

die rust een thuis heeft gegeven “