woeste leegtes

: stilaan verdwijnt de einder

achter de pelmolen die

aan zijn tijd heeft voldaan -

zacht gissen mijn handen naar

de spelling van wie jij bent, voelbaar 

rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen

en draag de geur van morgen

als violette kristallen aan de

uiteinde van mijn vingers

opwinding heeft de tijd vertolkt naar een

subtropisch landschap waarin ik de sporen

nog aantref van het eens zo geduchte

corioliseffect en de enerverende kou

aan de voet van de Cayambe

maar de daad overschaduwt  

deze woeste leegtes, het is

de dagster die ons volgt en behoedt

dat wij verzinken in de gletsjers

waar zelfs de leegte ons niet

meer uit elkaar weet te schrijven

: en de pelsteen scheidt al malend het kaf -