Daar sta ik dan

Met mijn handen op de tafel, klaar om kleur te bekennen

Ik heb de leegte in het meubilair om me heen leren herkennen

De borden rusten nog in de wasbak, waar ze wachten tot ik de waarheid vrijlaat en de sleur van de dag weer aanvaard

Ik zit met de stilte voor een kort moment

Oogcontact blijft absent

Wij kennen elkaar in meer dan blikken

Delen van ons zijn in elkaar gegroeid, zoals het oude koppel dat hier voor ons leefde

Ik vraag me af of hier toen een soortgelijk gesprek zweefde

Kunnen de woorden die over mijn lippen kruipen een echo zijn?

‘Ik hou nog steeds van de schim die je geworden bent.’

Ik hoop van wel

Ik hoop van niet

Ik hef mezelf uit de stilte, voordat de gedachten door de kronkels van mijn hoofd snelt

En de helft van mij gaat