een schreeuw

‘ dat de diepte geen golven kent

maar ze toch allemaal draagt ‘

dat is mijn adem die de wereld verkent

waar ik plots in geraak - zoals zo vaak - net

als de deurbel, die ringt ook ongevraagd -

dan, het vallen in een diepte waar stemmen

pluizig klinken en het duister aanvoelt

als gesmolten boter 

een schreeuw, en dan haar hand die me

tracht om in de kalmte van haar poriën

de rust te omvatten met de zekerheid

dat deze val eindigt

met een kus op mijn wang

het diffuse licht van de wekkerradio raakt

mijn netvlies die de schermtijd van de

nacht spiegelt aan de nog te vallen uren

die ik pareer in een offensief van

wee-klank die mijn gehoor met smart

beveelt  om haar te laten slapen

in de spijt die rakelings langs de

wanden van de diepte glijdt

en dan, mijn adem stopt het vechten

tegen de golven en ik voel dat mijn

verlangen zich gaat spiegelen

in een rimpelloze zee

“ maar of de volgende zee geen rimpels

draagt weet slechts “ de voortrazende tijd “