Ik wil op dit moment even niet meer strijden,
gewoon even alles en iedereen vermijden.
De schermen staan aan maar de controller ligt stil,
er is niets dat ik moet, maar ook niets wat ik nog wil.
Zelfs de zachte geluiden van Kiwi zijn zwaar,
de wereld draait door, maar mijn batterij is klaar.
Mijn hoofd staat op scherp, en ik ben bang voor die klap,
voor de onzichtbare trigger bij de kleinste stap.
De spanning zit hoog en mijn adem zit vast,
en ik loop compleet over, zonder dat ik weet wat mij belast.
Ik ben zo ontzettend prikkelbaar en moe,
en ik weet met mezelf simpelweg geen raad meer toe.
Mijn bed, dat een plekje van rust hoort te wezen,
is nu een gevangenis, een cel om te vrezen.
Want in het duister zijn mijn gedachten weer vrij,
en komt die gigantische strijd dichtbij.
Het is een zwart gat dat trekt en dat knaagt,
een storm die de stilte van de nacht verjaagt.
En het zorgt ervoor dat ik er niet meer wil zijn,
omdat ik niet meer wil leven met deze pijn.
Het enige wat ik nu wil doen is huilen,
en om mij voor de wereld af te sluiten en te schuilen.
Maar de tranen zijn op, die ontlading blijft achterwege,
want ik zit gevangen in een doolhof met doodlopende wegen.