Waas van tranen en verdriet..
In een blinde waas
van zwarte wanhoop
hete tranen en verdriet
Ben ik mezelf opnieuw verloren
herken ik me helemaal niet
Ik verafschuw mezef
en heb doodsangst voor een spiegel
Mijn gedachten blokkeren
en doen me grijpen naar een mes
Met moeite kan ik me bedwingen
en ik bel je zoals je me zei
Ik kon altijd op je rekenen
Langzaam tik ik de nummers
en plots hoor ik je stem
je zegt dat je geen tijd hebt
vraagt niet eens hoe het met me gaat
en legt terug toe
Overvallen door angst en verdriet
heb ik geen besef meer van bestaan
en nog voor mijn hart 2 maal klopt
zie ik een helderrode druppel
die langs mijn arm
langzaam
naar de afgrond rolt
Reacties op dit gedicht
| Bert Lagom: | Vrijdag, juni 14, 2002 07:53 |
| *slik* *slik* *slik* *slik* *slik* Meisje... ik ben enerzijds blij dat je de moed hebt gehad om het neer te schrijven... Mooi verwoord en heel aangrijpend... Maar daar ga je niet veel aan hebben.... Aan dit wel denk ik.... Mensen en vooral de jeugd die beschermend leven, kunnen zich niet in leven in je gedicht... Maar mensen en jeugd die de bescherming moeten missen... zullen je zeggen... Meisje, bedankt dat je het neer schreef, en nog leeft, zo kan ik je nog |
|
| Passero: | Donderdag, juni 13, 2002 20:36 |
| Hey meiske, doe zo iets toch niet, aub. Bel naar Rob, bel naar mij, hij zal altijd tijd maken voor jou, net als ik. Wat ik ook aan het doen ben, gelijk wanneer, als jij wil praten zal ik er altijd zijn voor jou. Besef dat goed, je hebt vrienden die er zijn voor jou, je hebt EEN vriend die er altijd zal zijn voor jou. En ik heb al door dat die het enorm goed meent met jou, laat hem je helpen wanneer je het even niet meer aan kan, maar doe het nooit alleen. Alleen lukt niets, je hebt vrienden nodi | |
| Robski: | Donderdag, juni 13, 2002 19:30 |
| Hey lieverd.. ook MIJN nummer heb je.. en dat mag je ook wel bellen.. al is 't midden in de nacht... alles beter dan jezelf iets aandoen terwijl je 't zo makkelijk kan voorkomen.. door even met de juiste persoon te bellen... Hou je goed.. de examens vragen even teveel van je... maar als ze dadelijk over zijn komt het wel weer in orde Ik denk aan je mis je, hou van je Wil je weer bij me *knufffffxxx* liefs, Robje |
|
| zussie: | Donderdag, juni 13, 2002 16:40 |
| mooi geschreven, hou vol meid, bel mss een andere goeie vriendin of vriend op als die geen tijd heeft, en anders zeg waar het op staat, hij of zij zal wel luisteren, snijden lost niks op, heb het ook paar keer gedaan, lucht op voor een tijdje maar niet voor je hele leven, en later heb je toch maar spijt voor die littekens, je mag me altijd mailen hoor, lufya, xx | |
| yowjo: | Donderdag, juni 13, 2002 16:30 |
| prachtig geschreven, maar o zo droevig. Het leven is het leven, mensen zijn slechts mensen, mensen die fouten maken. blijkbaar heeft die persoon nu een fout begaan tegenover jou. Maar weet dat dit misschien helemaal niet zo bedoelt was,... ('k kan mis zijn ook hoor...) niet opgeven meid liefs yowjo |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Toonie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 13 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||