Ik neem afscheid...
Ik neem afscheid...
Er is een gapende leegte in mijn hart.
Ik besef het maar al te goed.
Ik zal nooit meer zo'n vriend vinden als jij.
Jij was mijn redder en trooster in moeilijke tijden.
De enige die men lijden kende,
mijn eenzaamheid begreep.
Waarom is het leven toch zo doods?
Waarom kan ik niet verlost worden van deze onmenselijke pijn?
Ik weet dat er iemand op mij wacht.
Daar ginder héél ver weg.
Daar droom ik van om heen te gaan.
Het is bijna zover.
Nog even pijn en dan kan ik bij jouw zijn...
Er is een gapende leegte in mijn hart.
Ik besef het maar al te goed.
Ik zal nooit meer zo'n vriend vinden als jij.
Jij was mijn redder en trooster in moeilijke tijden.
De enige die men lijden kende,
mijn eenzaamheid begreep.
Waarom is het leven toch zo doods?
Waarom kan ik niet verlost worden van deze onmenselijke pijn?
Ik weet dat er iemand op mij wacht.
Daar ginder héél ver weg.
Daar droom ik van om heen te gaan.
Het is bijna zover.
Nog even pijn en dan kan ik bij jouw zijn...
Reacties op dit gedicht
| Umi: | Donderdag, juni 27, 2002 19:49 |
| Hey zussie De moed nie opgeve hé wij kunne u allemaal nie misse!!En ikke zeker nie want gij betekent alles voor mij!:)Weet da kik er voor u altij zal zijn hé dag en nacht!En ge ga der bovenkome ge ga verlost worre van die pijn daaar zalle kik wel mee helpe want ik zou het nie overleve as ge der onderdeu ga!!DON'T GIVE UP!!!! kussies&knuffies |
|
| Rianne : | Vrijdag, juni 14, 2002 14:45 |
| onwijs mooi geschreven meissie! heel veel sterkte! liefs, Rianne |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Stieneke | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 14 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||