Een zee van tranen
Ik ken mij niet.
In mij schuilt
een groot verdriet.
Het lijkt wel een zee,
een zee van tranen.
wat moet ik hier mee?
Ze kunnen zich geen weg banen.
Alles verborgen
achter een dikke muur.
Is er hoop voor morgen?
Komt er een eind aan mijn zorgen?
Kan ik breken steen voor steen?
Door deze hoge muur heen.
Of komen er altijd weer bij?
Is er nog hoop voor mij?
Over dit gedicht
| Auteur: karen | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 18 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||