Zeker,
de zekerheid,
die je ooit bracht,
zeg ik met spijt,
is me ontgaan,
zal nimmer nog vaststaan,
als die van zwaartekracht,
de zekerheid,
van toen jij me liet zweven,
is vergaan met tijd,
kortstondig gebleven,
en kwam plots om het leven,
de zekerheid,
die van 't zweven, kwam tot sterven,
dus als ik nu spring,
terstond,
smak op de grond,
dat is zwaartekracht's ding,
en laat me knuizingen verwerven,
dat is zeker,
Reacties op dit gedicht
| xxx jan xxx: | Woensdag, juni 19, 2002 22:34 |
| Door je roze wolk heen gezakt? Die luchtkastelen zijn ook niet meer wat het ooit was. Herrinner me nog goed tita to... sorry! xxx jan xxx |
|
| free: | Woensdag, juni 19, 2002 09:41 |
| er is vast iemand die je opvangen wil eh n knuisoor die op dat foutje let :) liefs free ~(O)~ |
|
| waterval: | Woensdag, juni 19, 2002 00:55 |
| vooral nu dan maar niet springen....;-)).... eerst terug leren zweven..... |
|
| charly: | Woensdag, juni 19, 2002 00:39 |
| haha, je hebt me Hanneke, ui, eu, 't is me wat, |
|
| Hanneke Eirinn: | Woensdag, juni 19, 2002 00:28 |
| hmm en kneuzingen ook ;) kus! jij kleurt het mijne ook :D | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 19 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||