Donkere nacht.

23.30, fel verlicht is de straat.
Ik stap naar mijn wagen die aan de overkant staat.
Het feestgewoel dat ik achterlaat,
is in schril contrast met hetgeen in mijn hart omgaat.
De motor slaat aan, de radio staat zacht,
een heel oud liedje "een dag in je leven" klinkt door de nacht.
Dit liedje heeft een heel speciale plaats in mijn leven.
Het was onze song, jij hebt mij dat gegeven.
De straatverlichting wordt minder fel,
het wordt gedempt door tranen, ik ga door een hel.
God wat doet het pijn,
herinneringen die niet weg te branden zijn.
De stad uit, nu wordt het donker om me heen.
De tranen blijven, ik voel me troosteloos, verlaten en alleen .
Bestaat er nog zoiets als een reden om te leven?
Een tijd van geluk blijkt steeds nadien een evenredig diepe smart te geven.
Waarom, als men in iemand gaat geloven,
is dat steeds gedwongen na een tijd terug uit te doven.
Jackson zingt "alhoewel je me nu niet nodig hebt blijf ik in je hart",
ik twijfel aan die woorden, het is allemaal zo verward.
Het lied is ten einde, het leven gaat door.
Of het waard is om te leven? Wie weet het? En waarvoor?
Thuisgekomen is het gelukkig stil,
ik voel me ellendig, heel eenzaam en kil.
Gelukkig niemand die mijn tranen ziet,
er zouden vragen rijzen en antwoorden kan ik niet.
Wat biedt het leven behalve zorgen en pijn?
Zou er buiten dat, dan echt niks anders meer zijn?
Eén zekerheid is er in het onmenselijk harde leven:
dat het ooit ophoudt, gelukkig is ons dat nog gegeven.

20/06/2002