Slapen
Als ik ga slapen,
ben ik altijd moe.
Daarvoor altijd gapen.
Dat ik altijd doe.
Mij ogen gaan sluiten.
Mijn lichaam ligt stil.
Je hoort niemand fluiten,
en ook geen gegil.
Op weg naar je dromen,
waar iedereen is.
Want daar zal je komen,
met vergevenis.
Soms is het vrolijk,
en soms is het pijn.
Hoe is het mogelijk,
dat dromen zo zijn.
Reacties op dit gedicht
| xxx jan xxx: | Dinsdag, juni 25, 2002 21:04 |
| Tof gedicht, werd er dromirig van.. mag dat wel.. sailing on your waves:-) xxx jan xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Joyce. R | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 25 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||