Concerto nr 1 voor eeuwige geliefde
I. INLEIDING
ik ben verdwaald
in het donker Hof van Eden
verscholen in het labyrint
van ons pijnlijke bestaan
mijn gedachten zijn gekraakt
mijn geheugen is beroofd
ik schaam niet
voor zulk verleden liefde
II. LENTO
bruine kijkers
verdoven familiair mijn geest
haar handen rusten
op m'n schouders
- ik maak me maar illusies -
ons succes betekent veel
maar het einde is genaderd
misschien wil dit wel zeggen:
neem een nieuw begin
III. ALLEGRO
op een damesfiets van wit geluk zwerven propere zielen
de muziek is luid en aan zulke bange angsten heb ik vaker lak
blind en verdoofd worden harten verscheurd
verscheurd
en versnipperd
en VERBRIJZELD
VERPLETTERD
- kleine stukjes maken een geheel -
IV. FINALE
ik wil haar gele bloemen geven
op mijn ziel en mijn verstand
beloof ik alle praal
de glorie van de bruiloft
in de pracht van eenzaamheid
ik droom wel van het paradijs
maar mijn weemoed is ontgoocheld
ik voel haar liefde maar
ik weet niet wie ze is
en ik weet niet wie ik zelf ben
op groen tapijt van witte bloesem
weerklinkt de kerk bij dageraad
de nacht verglijdt
en de rozen staan in bloei
ooit komt er een dag
dat ze me zeggen
dag papa
ik ben verdwaald
in het donker Hof van Eden
verscholen in het labyrint
van ons pijnlijke bestaan
mijn gedachten zijn gekraakt
mijn geheugen is beroofd
ik schaam niet
voor zulk verleden liefde
II. LENTO
bruine kijkers
verdoven familiair mijn geest
haar handen rusten
op m'n schouders
- ik maak me maar illusies -
ons succes betekent veel
maar het einde is genaderd
misschien wil dit wel zeggen:
neem een nieuw begin
III. ALLEGRO
op een damesfiets van wit geluk zwerven propere zielen
de muziek is luid en aan zulke bange angsten heb ik vaker lak
blind en verdoofd worden harten verscheurd
verscheurd
en versnipperd
en VERBRIJZELD
VERPLETTERD
- kleine stukjes maken een geheel -
IV. FINALE
ik wil haar gele bloemen geven
op mijn ziel en mijn verstand
beloof ik alle praal
de glorie van de bruiloft
in de pracht van eenzaamheid
ik droom wel van het paradijs
maar mijn weemoed is ontgoocheld
ik voel haar liefde maar
ik weet niet wie ze is
en ik weet niet wie ik zelf ben
op groen tapijt van witte bloesem
weerklinkt de kerk bij dageraad
de nacht verglijdt
en de rozen staan in bloei
ooit komt er een dag
dat ze me zeggen
dag papa
Reacties op dit gedicht
| Karen Verhaegen: | Zaterdag, juli 06, 2002 17:52 |
| Mooi gedicht ... Groetjes, Karen |
|
| Sam : | Zaterdag, juli 06, 2002 17:17 |
| De juiste titel is dus: CONCERTO NR 1 VOOR EEUWIGE GELIEFDEN - OVERTURE Bedankt marcha voor die reactie! Dat is nu mijn nieuwe manier: gedichten combineren met muziek, nee geen liedjesteksten, maar deze vorm van concerto's. Groetjes Sam |
|
| marcha: | Zaterdag, juli 06, 2002 17:04 |
| nog zo'n mooie kussies ik zoek ff verder naar jou hoor |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Sam | 
|
|
| Gecontroleerd door: klitty | ||
| Gepubliceerd op: 06 juli 2002 | ||
| Thema's: | ||