De mijne,
Zie haar, hoe ze vloeiend mankt,
met een schaduw in zacht roze,
en haar ziel onder de arm.
Bijdehand,
snijdt ze de hand die de hare vraagt,
en slentert stralend, met twee gezichten,
naar het zicht dat beide ademen beneemt.
In hoge hemels op Satan's grond,
heft ze haar wezen onder de oksels,
en schreeuwt in hoge tonen,
om beziens.
'Stil maar Liefste,
ik ken je.'
wordt naast de kwestie gefluisterd.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Donderdag, augustus 08, 2002 19:45 |
| erg. erg indrukwekkend mooi! ik doe alsof die woorden tot mij gericht zijn en voel de rust..thnx lovely.. | |
| PeterdB: | Zaterdag, juli 27, 2002 23:12 |
| Charly waar haal je het vandaan; eerlijk gezegd begrijp ik je gedichten niet altijd helemaal, wellicht door verschillen in taalgebruik. Maar op een of andere manier hebben ze altijd wel iets. | |
