ik maak heel even een gedicht,
niet over zonlicht of over blauw.
maar simpelweg ik weet niet waarom,
over menselijkheid in jou.
over je warmte en je begrip,
de nieuwe woorden die je vond.
die zoet bereiken mijn gevoel,
waarin ik als volwassen stond.

ik maak een klein gedicht voor jou,
over je luisteren en je lach.
je humor en hartelijkheid,
je kwinkslag bijna iedere dag.
je kwam abrubt in mijn bestaan.
je verraste me met je eerste zoen.
die je zo dikwijls onverwachts ondeugend warm zou overdoen.

ik schrijf gevoelens op voor jou.
omdat ik zonnig aan je denk.
en ik gelukkig met een lach,
spontaan mijn beste woorden schenk.
je keek me soms ondeugend aan
een jonge glans op de gezicht,
het leven was opeens gevuld met liefde,tederheid en licht.

ik maak heel even een gedicht
over je levenskunst en meer.
je woorden en je houding,
soms opstandig,soms blij moedig teer.
je vondt voor elk gevoel een kleur,
ik was zo blij met jou,
omdat ik helderheid wil zeggen,
omdat ik daarom van je hou