Zichtbaar ongesproken,
De stilte weerklinkt, weer stil,
zoals het hoort, want het is ongehoord
jou de woorden, die het gemis
mij klinkend bevestigen, te laten horen.
Het sprekend gelijken van het huidig
spreken met dat van vroeger,
smoor ik in de kiem, omdat je,
het onbegrijpelijke niet begrijpt als ik.
Het zeggen behoeft me immers niet
omdat het de boezem en haar vrouw
angst inboezemt, en het uiteindelijk,
klaarblijkelijk toch, klaar is.
Het afwezige luisteren wordt
genuanceerd bekeken met twee paar ogen,
en zo oogt het ongepleegde woord,
toch geweten te zijn door ons beiden.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Donderdag, augustus 08, 2002 20:03 |
| hmm "Het zeggen behoeft me immers niet omdat het de boezem en haar vrouw angst inboezemt, en het uiteindelijk, klaarblijkelijk toch, klaar is. " dit klinkt me toch ietwat te machoman in de oren, maar weer kan dit aan mijn gemoedstoestand liggen..dat zal wel. |
|
| ~Marina~: | Vrijdag, augustus 02, 2002 21:51 |
| grin, moet Har gelijk geven mooi... laat dat weer maar achterwege das we bekend |
|
| charly: | Vrijdag, augustus 02, 2002 20:55 |
| Het weer is inderdaad mooi Harold, | |
| Koelemij, Harold: | Vrijdag, augustus 02, 2002 20:47 |
| mooi weer charly |
|
