Vijf jaar
*Hij kon niet langer zwijgen*
Zijn ziel doofde
Op jonge leeftijd
Ontspoorde
Zijn innerlijke beleven
*Hij kon niet langer zwijgen*
Drijvende tussen emoties
En rationaliteit
Striemden de opties
De klaag om dit einde
*Hij kon niet langer zwijgen*
Ouder’s leed om vermiste kind
Einde der wrede wacht
Moeder en dochter
Rust eindelijk zacht
*Hij verbrak het stilzwijgen*
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Zondag, augustus 11, 2002 02:42 |
| hmm weet niet waar t over gaat maar t klink droef :( | |
| CJ: | Zondag, augustus 04, 2002 08:47 |
| Eindelijk kan de familie verder na vijf lange jaren van onwetendheid. Gelukkig heeft hij 't verteld, voor de familie maar ook zichzelf. Mooi verwoord! CJ |
|
| sheren: | Zaterdag, augustus 03, 2002 22:29 |
| Super gedicht zeg!!! Heel mooi echt waar! liefs sheren | |
| charly: | Zaterdag, augustus 03, 2002 20:11 |
| Zoniet nog knapper dan het vorige, Graag gelezen, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: viv | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 03 augustus 2002 | ||
| Thema's: | ||