Recapitulatie,
Naast mijn omsloten bloem, is ze de vinger,
die me wijst op geluk. Daarnaast nog is ze mijn geluk,
zelfverwijzend. Nooit is ze mijn klaagmuur.
Ze moet eeuwig leven om haar te herdenken,
om haar sterven in leven te houden,
om mij te vergewissen van mijn geboorte.
Niet haar baren van mij als haar gezel,
want ik ben haar dochter, zoon en ouders. Ik
ben het oor aan haar stomme wand genaaid.
Ze is de stem van mijn realiteit. Neen,
die is ze zelf, ook de opgedrongen woorden,
van hun werkelijkheid. Ze is een zin over de dood.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Maandag, augustus 12, 2002 01:27 |
| :) wat 1 heerlijkheid :) ze is waarschijnlijk in de 7e hemel met jou :) (houd haar daar! ;))) | |
| PeterdB: | Zondag, augustus 11, 2002 21:45 |
| Knap geschreven hoor | |
| free: | Zondag, augustus 11, 2002 19:25 |
| heel bijzonder dus..... liefs free ~((O))~ |
|
| charly: | Zondag, augustus 11, 2002 13:02 |
| Hmmm, 't is ondertussen al 13u hoor. Maar ja, ook één goedemidmorgen voor jou. |
|
| MayadeBij: | Zondag, augustus 11, 2002 12:58 |
| Goodmorning Charly! | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 11 augustus 2002 | ||
| Thema's: | ||