zoals het meestal gaat
Waarom zie je niet meer mijn verdriet,
raken mijn strelingen je aangezicht niet,
Waarom voel je niet mijn pijn,
het is net of we niet meer samen zijn.
Ik had er zoveel van verwacht,
het was ware liefde die ons samen bracht,
Toen was er die ander kracht ,
die onze liefde heeft versmacht.
Nu zijn er tranen van verdriet,
jammer, want fouten van jezelf die zie je niet.
Het zal nooit meer zijn zoals het was,
toch wou ik, dat ik die ander was.
raken mijn strelingen je aangezicht niet,
Waarom voel je niet mijn pijn,
het is net of we niet meer samen zijn.
Ik had er zoveel van verwacht,
het was ware liefde die ons samen bracht,
Toen was er die ander kracht ,
die onze liefde heeft versmacht.
Nu zijn er tranen van verdriet,
jammer, want fouten van jezelf die zie je niet.
Het zal nooit meer zijn zoals het was,
toch wou ik, dat ik die ander was.
Reacties op dit gedicht
| flyingbabe: | Zondag, september 15, 2002 14:41 |
| wil je dan niet jezelf zijn, is toch het mooiste wat je kan hebben? Langs ene kant begrijp ik het wel..mooi geschreven knuff, babe |
|
| white angel: | Zondag, september 15, 2002 10:04 |
| zo hee dit is echt heel mooi!raakt me diep k heb me ook zo gevoeld nu nog een btje!echt heel mooi kuzz | |
Over dit gedicht
| Auteur: bob | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 15 september 2002 | ||
| Thema's: | ||