IS NU DE TIJD MET MIJ ALLEEN
is nu de tijd met mij alleen
ik breek bloemen
die uit muren groeien
waar jij ooit gelopen hebt
ik zie het pad
weer warm bloeden
het helle rood wordt zwart
waar eens de gouden zon
mijn wanhoop overscheen
is nu de tijd met mij alleen
nog draagt een roos
het donkerrood, haar
groen is geel van sterven
ze droogt tot dood
omdat geen hand haar krijgt
ze zal geen liefde erven
wil melker
27/10/2002
Reacties op dit gedicht
| Wolfje: | Maandag, oktober 28, 2002 18:15 |
| zonder woorden....... wolfje |
|
| Anouck ( Almost me): | Maandag, oktober 28, 2002 17:31 |
| De beelden die dit gedicht oproepen razen gelijk een film door mijn gedachten.... prachtig! Doet mij een beetje aan de Spaanse tango denken, raar hé ;-) Liefs, Anouck |
|
| lenore: | Zondag, oktober 27, 2002 16:53 |
| Wil, weer een gedicht boordevol kleuren,... Zoals buiten,... Blaadjes zorgen voor een kleurenfestijn,mooi om te zien....... Tijd met jou alleen,...? Nooit volgens mij,... dan moet je eerst alleen zijn, en dat ben je nooit... Jammer voor jou,... kusjes Lotte |
|
| waterval: | Zondag, oktober 27, 2002 13:22 |
| normaal gezien zou ik dit gedicht niet mogen lezen,...hoe mooi het ook geschreven is.... Ik moet zogauw mogelijk een rozenstruik planten.....;-))) |
|
| greet1002: | Zondag, oktober 27, 2002 08:51 |
| ...sprakeloos... Supermooi gedicht... xxx Greet |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 27 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||