tja...
Ik zou mijn hart de vrije loop kunnen laten
galopperend door de frisheid van het lentelijke groen
als een enkele vogel,
zwevend over deze wereld,
het late zonlicht tegemoet.
Waar het razende kolken
en het pompen van ons bloed
ons verzwindt, de tocht onzer harten is
de orkaan die onze wervelende lichamen beheerst
en voedt de klotsende kelk,
tere bloem zo sterk en o zo mooi,
waaraan wij onze liefde laven.
Dorstig drinken we
Dorstig zinken we.
Ik zou mijn hart de vrije loop kunnen laten,
maar…
galopperend door de frisheid van het lentelijke groen
als een enkele vogel,
zwevend over deze wereld,
het late zonlicht tegemoet.
Waar het razende kolken
en het pompen van ons bloed
ons verzwindt, de tocht onzer harten is
de orkaan die onze wervelende lichamen beheerst
en voedt de klotsende kelk,
tere bloem zo sterk en o zo mooi,
waaraan wij onze liefde laven.
Dorstig drinken we
Dorstig zinken we.
Ik zou mijn hart de vrije loop kunnen laten,
maar…
Reacties op dit gedicht
| waterval: | Donderdag, oktober 31, 2002 15:45 |
| met zo'n open einde maak je natuurlijk iedereen héél nieuwsgierig....;-))) | |
| flyingbabe: | Donderdag, oktober 31, 2002 13:01 |
| maar...wat? | |
Over dit gedicht
| Auteur: Pieterkepieter | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 31 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||