DODEN SCHREEUWEN AL HUN GROET
doden schreeuwen al hun groet
hoofden rondgeschoren
ogen die nog niet
geboren zijn
spieren opgefokt
gebundeld in gehoorzaamheid
gedachten afgestopt
ze lopen in de maat
een wrede grijns
siert botte koppen
zijn zij die morgen
veilig maken door recht
te buigen wat krom lijkt
die halzen knijpen
van hen die schreeuwen
om gerechtigheid
de lange handen
van de glimlach zonder bloed
doden schreeuwen al hun groet
wil melker
03/11/2002
Reacties op dit gedicht
| jackyXXX: | Zondag, november 03, 2002 22:22 |
| Strijden voor gerechtigheid,doen we allemaal, soms heel vredig soms met heel veel kabaal. Er zijn mensen die er voor sterven, of hun leven er door laten bederven. Hun lachen is dan al lang vergaan, en weten geeneens meer waar ze eigenlijk voor staan. Ze lopen in het gelid met de stroom mee, en hebben verders geen enkel idee. jackyXXX |
|
| lenore: | Zondag, november 03, 2002 17:10 |
| Blijf maar onder de levenden... heb je meer aan dan bij die wezenloze geesten... Kom net van het kerkhof... Doet me wel iets zo'n gedicht dan... Zoals alcohol op een nuchtere maag.... Kusjes lotte |
|
| NooR: | Zondag, november 03, 2002 11:07 |
| Je wordt een beetje eng Wil... Ik heb vreselijke herinneringen aan een bezoek aan Auschwitz een aantal jaar geleden, daar doet het mij aan denken xxx NooR |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 03 november 2002 | ||
| Thema's: | ||