Ik heb alles wat men materieel kan beheren
Zonder problemen kan ik schatten verteren
M'n huis blinkt als diamant in de straat
Af en toe verricht ik wel eens een goede daad
In school en tijdens het werk ben ik succesvol
'K ben sociaal en leef nooit teruggetrokken in een hol.
Familie en vrienden heb ik constant bij de vleet
Zelf in de donkerste tijden staan die voor me gereed
'k ben knap, slim, goedgehumeurd en sociaal
Al deze dingen heeft bijna niemand allemaal
Maar al deze zaken verdwijnen als sneeuw voor de zon
Als ik geen leven kan beginnnen bij diegene waarvan ik enkel houden kon
Vele malen heb ik voor onze liefde gebeden
En als dit niet meer lukte
Heb ik ervoor tot het uiterste gestreden
Maar aan de andere kant hoorde ze me niet
Dit deed veel pijn en nog meer verdriet
Ik was te ontstuimig en te positief
Na een keiharde en overvalste wablief
Met mij lief en leed voor de rest van je leven delen
Ik had het al gehoord uit zo vele kelen
Deze shok kwam harder aan
Ze was mooi als een witte zwaan
Haar gelaat was als de stralende zon
De plaats waar al het positieve begon
Ogen stralen als versgeslepen diamant
Zo'n paar die je lichaam in een fractie bevangt
Lippen als vuurrode brandende kolen
Die je zinnen éénklaps doet dolen
Een neus om jaloers op te zijn
Heel gerafineerd, heel mooi, heel fijn
Haren als gouden kettingen vallen over het geheel
Ik wil iets zijn van haar leven
Al was het maar een klein deel
Maar degene die me dit moois kon geven
Weigerde resoluut om me de intense liefde te laten beleven
Was ik te verwend of misschien te veel eisend
Houw van me,roep ik krijsend
De jaren gaan zachtjes en stil voorbij
Je foto is het enige wat nog overblijft voor mij
Een nieuw leven, ver van hier heb je opgebouwd
'K vraag me af wien's hart je hebt opengevouwd
Waarom wilde jij m'n leven niet opfleuren
Ah, het moest ooit eens, jammergenoeg, gebeuren
Eens iets niet krijgen waar ik al m'n zinnen heb opgezet
Voortaan is er in m'n leven geen vreugde meer noch pret
Jij bent de enige die me nog kan redden
Het kan je vast niet veel schelen, wedden
Je herinnert me vast niet meer
Ik probeerde je hart te veroveren keer op keer
Verdomme, na al die jaren hou ik nog van jou
M'n ziel staat voor jou al die jaren in een Siberische kou
Neem het leven weer op, zeggen ze dan
Maar er is niets dat ik nu kan
De vreugde en hoop stroomt uit m'n lichaam
De ergste ramp kreeg dit noch niet gedaan
Maar jij, ah bloedmooi schepsel, jij wel
de liefde werd te vurig en gloeide in m'n leven
Met zoveel pijn en tranen is het onmogelijk verder te leven
Ik besloot om wat ik maar één keer kreeg terug te schenken
Hoe het ook was, de dood komt me uitgdagend wenken
Het kom me niet schelen, wat er me in het hiernamaals zou kunnen overkomen
Al wat ik opgebouwd had, verdween, met inbegrip van m'n dromen
Men zegt soms dat jezelf je leven maakt
Maar als alles plots wordt gekraakt
Dan kan je er beter voorgoed uitstappen
Oh, niemand kan m'n verdriet vatten
'K nam een zilvergrijs wapen
En traag en stil begon ik te gapen
Uit de loop kwam een gouden kogel
Die ging door me heen,net een bevrijdende vogel
Met m'n laatste kracht kwam ik op de grond
De plaats waar ooit m'n wieg nog stond
Nooit zal ik weten hoe het me is vergaan
Ah, liefste, waarom heb je me dit aangedaan
*******

Noot: De laatste twee gedichten die ik ingestuurd had, door een vergissing alletwee de ultieme plaats geheten, vond ik maar een "zwakker" werk van mezelf. Daarom hoop ik dat met dit gedicht m'n niveau wat weer gestegen is. Geef zeker jullie reactie op dit gedicht, ik leer er veel uit.