DE WIND JE EERSTE VRIND
de wind je eerste vrind
ze plantte en haar ogen
zagen weer geen bloem
onkruid moet vergaan
dat leven heeft geen recht
op een normaal bestaan
geen water en geen licht
de groene handen
knepen ook emoties dicht
je stond alleen met regen
en wat zon op steen
ze ving jouw vlinders
en je kleuren werden vaal
de bladeren steeds kleiner
je takken bijna kaal,
de wind je eerste vrind
Hij zorgde dat je water kreeg
het licht je groeien deed
zodat je haar kon overleven
je stam is dik, je bladeren groot
zij had je niets te geven
je groeit nog steeds
en bloeit de eerste knoppen
zij zal je niet meer stoppen
je eigen vlinders vliegen kleur
en geven nu je leven fleur.
wil melker
19/11/ 2002
Reacties op dit gedicht
| Roxette: | Maandag, november 18, 2002 23:40 |
| Deze vind ik diep prachtig! Vertrouwen groeit......en blijft groeien.....ondanks het verkeerde begin...... liefs, Rox |
|
| fantasy: | Maandag, november 18, 2002 22:56 |
| Lieve Wil, Je liefde voor de natuur is onvoorwaardelijk. Al kan de natuur soms dodelijk zijn met zijn orkanen en stormen, jij blijft liefhebben. Is het niet? Liefs, Fantasy |
|
| jackyXXX: | Maandag, november 18, 2002 08:08 |
| Een nieuwe dag.... in mist gehuld, het is op.... mijn engelen geduld. Geen zuchtje wind te bekenen, even aan deze nieuwe dag gaan wennen. Alle bomen zijn nu kaal, geen hand voor ogen......ben bang dat ik verdwaal. Maar kom sterker uit de strijd, in al zijn volmaaktheid. jackyXXX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 18 november 2002 | ||
| Thema's: | ||