Ik kwam je bezoeken,
jij mijn lieve peter.
Je was volgespoten met morfine,
je reageerde niet,
je lag de hele tijd met je ogen dicht,
je kan niet meer spreken,
je ligt te kermen van de pijn,
je wil niet eten,
je bent zo mager...
Maar toen ik afscheid van je nam,
en je nog een zoen gaf,
deed je je ogen open,
keek naar mij,
en liet een traan...
Ik rende naar buiten,
ik kon het niet meer aan.
Er kwam iemand me halen,
en die stem sprak,
ga nog 1X binne,
het is de laatste keer,
dat je hem ziet.
Die woorden deden pijn!
Ik weet dat je er nog bent,
ik zit nu hier en jij bent daar,
zo ver verwijderd van mij!
Weet gewoon,
ook al als ik niet bij je ben,
ik zal aan je denken,
en ik zal je zeker nooit vergeten !