Rode ogen..
Rode ogen..
Rode ogen, het enige echte
Dat te zien valt, als je kijkt
Als je echt je best doet misschien
Zelfs iets, dat op een traantje lijkt
En glimp verdriet, ongewild vertoond
Even de controle uit handen laten glijden
Terwijl er net naar dat gestreefd wordt
Om die tranen in gezelschap te vermijden
Maar een is geen, er is geen houden aan
Willen of niet de meelopers hou je niet tegen
Dus buig ik maar het hoofd en draai me weg
Een deel verdriet blijft zo misschien verzwegen
-03.12.2002-
Reacties op dit gedicht
| Robski: | Dinsdag, december 03, 2002 19:57 |
| Bij mij kan je in ieder geval altijd terecht.. met wat dan ook.. en wat je ook doet.. bovenal.. blijf jezelf.. er zijn al zoveel anderen :) Liefssssss, xxxxxxxx sterkteknuffffff Robje |
|
| Mellody: | Dinsdag, december 03, 2002 18:03 |
| Nee verzwijg het niet ... probeer er over te praten ookal kan dat moeilijk zijn. ~keep ya head up~ ~kissies mellody~ ps mooi omschreven |
|
| Iejoor: | Dinsdag, december 03, 2002 17:57 |
| Verdriet uit de weg gaan, zou zonde zijn... Natuurlijk, het is niet makkelijk, om erover te praten... Maar onthou, van belang is het wel. Soms is praten het medicijn, en weet, dat er dan genoeg mensen voor je zijn.... Sterkte Marthe, LIefs Chiara. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Toonie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 03 december 2002 | ||
| Thema's: | ||