De liefde, het zachte, de aanraking, de speling van haar lippen en de vluchtige blik van haar groene ogen.
Zij komen mij tegenmoet maar mijn silhouette zal geen afdruk achterlaten. De zachte verfijnde uitdrukking op haar gezicht maken het nog erger.
De eenzaamheid is niet langer een woord uit een liedje maar wint steeds meer aan gevoelloze blikken uit mijn raam, de dagdromen die nu mijn klok beheersen en het verlangen naar de aangeschoten roes van het roze vlees.

De eenzaamheid groeit ten koste van mijn dromen en de avonduren die ik alleen doorbreng malend en zoekend naar een intellectueel orgasme dat me vrij zal maken van de ellendige mensen in deze wereld en me de ongedefinieerde vrijheid zal schenken, die ik zal verorberen als een hongerige wolf. Waarna ik ook dit gevoel van kortstondige onoverwinnelijkheid achter me zal laten en geen blik meer
waardig zal gunnen.

De eenzaamheid is als koude vingers op mijn huid, het laat me rillen en huiveren, de goed bedoelde intenties gaan verloren in een onhandige aanraking en verloren gaat de hoop op warme lippen om mijn lul. De eenzaamheid is niet langer een gedachte, een gelezen woord in een roman, het laatste woord dat de clochard uitstootte na zijn bestaan zonder mensen om hem heen.

De eenzaamheid is geworden tot een entiteit die al mijn angsten heeft aangenomen, dronken en voldaan legt het vlees zich te rusten en niet langer met het gezicht naar de deur. De eenzaamheid is geworden waar ik elke dag mee wordt geconfronteerd, de lege ogen en het hangende gezicht, gediagnostiseerd door het monster achter zijn niets zeggende ogen. De deur die in het slot valt en de stemmen die achter me verstommen, het zachte huilen van de wind en de tranen langs mijn raam. Het flikkerende licht van mijn kaarsen.

Als de schaduwen op de muren spelen en zich vormen tot de meisjes in mijn leven kus ik ze, en allemaal liegen ze terug met een blik die ik nooit heb kunnen weerstaan.
De eenzaamheid dat ben ik…