Nog meer alleen
In dit rijk van verschillen
ben ik de enige
gedoemd om nooit meer herinnerd te worden
niets voorstellend, onbelangrijk en nutteloos
eenzaam en altijd alleen.
Af en toe
kruist het pas van één enkele dat van mij
ongewild,
een zekere hoop brengend
en ook een schijn van geluk.
Maar aan alles komt een einde
en het snelst nog aan geluk.
Dit ben ik
gedoemd om nooit meer herinnerd te worden
niets voorstellend, onbelangrijk en nutteloos
nog eenzamer en nog meer alleen.
ben ik de enige
gedoemd om nooit meer herinnerd te worden
niets voorstellend, onbelangrijk en nutteloos
eenzaam en altijd alleen.
Af en toe
kruist het pas van één enkele dat van mij
ongewild,
een zekere hoop brengend
en ook een schijn van geluk.
Maar aan alles komt een einde
en het snelst nog aan geluk.
Dit ben ik
gedoemd om nooit meer herinnerd te worden
niets voorstellend, onbelangrijk en nutteloos
nog eenzamer en nog meer alleen.
Reacties op dit gedicht
| free: | Zaterdag, januari 18, 2003 16:49 |
| door dit hier te schrijven heb je jezelf onsterfelijk gemaakt,is gelezen word nooit meer vergeten.... liefs free |
|
| Merel Sophie: | Zaterdag, januari 18, 2003 15:47 |
| Meisje...je moet in jezelf geloven! Niemand is gedoemd om nooit meer herrinerd te worden..echt niet!! Wel erg mooi geschreven,maar probeer niet zo negatief over jezelf te zijn he! lees mijn gedichten eens,misschien herken je sommige dingen... kus,Merel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Helena(17) | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 18 januari 2003 | ||
| Thema's: | ||