Mijn bruine kip

Mijn bruine kip

Ik heb mijn bruine kip geslacht
Zéér genipt en voorbedacht.
Voor een boer is ’t heel normaal.
Maar een stadsmens heeft moraal.
Ik sloop haar stiekem naderbij.
Ik greep er naar en weg was zij.
Ik heb haar twaalf maal gemist.
Het leek wel of het dier het wist.
Misschien had zij de bijl gezien.
Of mijn valse smoel misschien.
Dra was de moraal vergeten.
‘k Heb zelfs met de bijl gesmeten.
Na drie keer heb ik ze geraakt.
En ze woedend afgemaakt.
De veren vlogen in het rond.
Ik rolde worstelend op de grond.
Zij was gepluimd voor ik het wist
Nu rust zij in mijn diepvrieskist.

Geschreven door

rovago

Reacties op dit gedicht

rovago vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

NooR:	Donderdag, februari 13, 2003 20:35
Heh rovago je zet al mijn pluimen recht overeind... Wat een horror xxx NooR

Margaritha:	Donderdag, februari 13, 2003 09:10
Oh jee, ben ik even blij dat ik die witte kip ben!..:-))

Over dit gedicht

Auteur: rovago
Gecontroleerd door: Firebolt
Gepubliceerd op: 13 februari 2003
Thema's: [Humor]