Vergeten mens...

voetstappen in de nacht,
strompeling in vergetelheid,
op een monotoon cadans,
van aftandse zolen,
op weg naar iets, in 't niets,
in een veelvoudige repetitie,
zonder glanzende premiere...
twee plastic tassen geklemd,
tussen schrompelige handen,
als het kostbaars bezit op aarde,
schuifeld de eenzaamheid mee,
in zijn silhouet op verweerde muren,
naar het eind, zonder punt..

Geschreven door

Jeffry

Reacties op dit gedicht

Jeffry vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

nirvgirl:	Maandag, maart 03, 2003 16:41
zou het nog 100 keer opnieuw willen lezen... een heel mooi gedicht!!

nirvgirl:	Maandag, maart 03, 2003 16:41
zou het nog 100 keer opnieuw willen lezen... een heel mooi gedicht!!

Ria Overwater:	Zondag, maart 02, 2003 10:18
Ben zeer benieuwd naar je verhalen... Liefs Ria

Over dit gedicht

Auteur: Jeffry
Gecontroleerd door: christina
Gepubliceerd op: 02 maart 2003
Thema's: [Eenzaamheid]