HET HETE GEEL GLOOIT AFGROND
het hete geel glooit afgrond
het hete geel
glooit afgrond
oplichtend in het zwart
schemer drukt
de warmte dieper
eenzaam in het hart
tast met vingers
naar het duister
blinder dan de nacht
pakt en zal niet
kijken omdat zonlicht
nooit de avond wacht
morgen bloeit
het rotten in het
sterven van vandaag
laat de uren
gaan, lange dagen
doden langzaamaan
wil melker
09/04/2003
Reacties op dit gedicht
| margot: | Donderdag, april 10, 2003 03:04 |
| weemoedig Wil...zwaar... liefs,margot |
|
| Gracia Groen: | Woensdag, april 09, 2003 22:35 |
| "Lange dagen doden langzaamaan", dat kan zo in de succes agenda, zo mooi gevonden. | |
| MayadeBij: | Woensdag, april 09, 2003 22:27 |
| Nou kom op Wil, niet zo zwaarmoedig, Pats! En een kus, | |
| Wolfje: | Woensdag, april 09, 2003 16:50 |
| met waardering gelezen Wil, maar ik heb het vandaag meer voor de tegenhanger !!! liefs van Wolfje |
|
| jackyXXX: | Woensdag, april 09, 2003 12:03 |
| Als zonlicht...binnenvalt en het donkere wat lichter maakt, vingers roeren met tintelingen het blote naakt. Iedere dag sterft weer... net als al die andere dagen, zonder daar bij stil te staan en het zich af te vragen. Een nieuwe... bloeit weer op, we hobelen die dan door in en langzame galop. Alles...gaat langzaam dood, iedere keer weer bij het vallen van het avondrood. jackyXXX |
|
| free: | Woensdag, april 09, 2003 09:41 |
| prachtig wil... heb er meteen een tegenhanger van gemaakt ;) liefs free |
|
| tim balthazar: | Woensdag, april 09, 2003 09:07 |
| dit is weer eens een echt stukje poëzie wijzers strijken uren uit op een bord van inwendig knagen dagen voelen weerstand aan de voeten en slepen voorbij rottingsgeur kleeft in het hele hart dat in letters hoopt op begrip en lossen van de zware klauwen van eenzaamheid groetjes |
|
| koelemij,harold: | Woensdag, april 09, 2003 09:01 |
| Mogge Wil gaat het weer meneer droge :) har |
|
| Erna Muermans: | Woensdag, april 09, 2003 08:46 |
| prachtig wil hoejij dit weer beschrijft ellke laatste zin maakt de tegenstelling met de eerste regel zwaarder,groter de eenzaamheid en dan nog de climax nar het einde droevig ,zwaar klinkt dit laat de uren gaan lange dagen doden langzaamaan die zin heel zwaar je hoort er de klok bij tikken liefs Enneke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 09 april 2003 | ||
| Thema's: | ||