het blauw dat gele koren zingt
handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is
wil melker
12/0404/2003
| lenore: | Zaterdag, april 12, 2003 14:19 |
| Zucht.... Rozenrood, geluk in liefde Kus Lotte |
|
| koelemij,harold: | Zaterdag, april 12, 2003 11:06 |
| HET BLAUW DAT GELE KOREN ZINGT goedemorgen wil ik bekijk het als of je een avond aan het bier gezeten hebt maar wel met mate ':) |
|
| Erna Muermans: | Zaterdag, april 12, 2003 10:27 |
| prachtig weer ben je gaan wandelen Wil??? er is nog geen koren met korenbloemekes maar het beeld is mooi gekozen ik heb genoten van je gedicht Erna |
|
| Auteur: wil melker | ||
| Gecontroleerd door: Goony | ||
| Gepubliceerd op: 12 april 2003 | ||
| Thema's: | ||