verdwaald
Ik voel me als verdwaald
Verdwaald in een diep en donker bos
Eerst zo onschuldig en vriendelijk wenkend
Maar nu zo onverwacht vijandig
Boze ogen lichten op, en ze loeren naar mij
Grijnzen gemeen als ik ze opmerk
Ik ren, tot ik niet meer rennen kan
De takken snijden me in mijn gezicht
En laten diepe wonden na
Mijn mascara is uitgelopen,
De tranenstroom is voor even opgehouden
Omdat ik niet meer kan
Maar opgeven, dat zal ik niet,
Al wordt dat wel verwacht.
OOIT kom ik uit dat bos van verwarring!
Dat bos van kwaad en duisternis
Eindelijk wetend wat licht en liefde is...
Verdwaald in een diep en donker bos
Eerst zo onschuldig en vriendelijk wenkend
Maar nu zo onverwacht vijandig
Boze ogen lichten op, en ze loeren naar mij
Grijnzen gemeen als ik ze opmerk
Ik ren, tot ik niet meer rennen kan
De takken snijden me in mijn gezicht
En laten diepe wonden na
Mijn mascara is uitgelopen,
De tranenstroom is voor even opgehouden
Omdat ik niet meer kan
Maar opgeven, dat zal ik niet,
Al wordt dat wel verwacht.
OOIT kom ik uit dat bos van verwarring!
Dat bos van kwaad en duisternis
Eindelijk wetend wat licht en liefde is...
Reacties op dit gedicht
| karin jansen: | Zaterdag, juni 07, 2003 22:49 |
| heel herkenbaar ... :-S heeel erg mooi beschreven sterkte groetjes |
|
| artemis: | Vrijdag, mei 23, 2003 22:08 |
| oeps, sorry... wist niet dat jij ook vergelijking had gemaakt met een bos mooi geschreven \sterkte |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nikki | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 23 mei 2003 | ||
| Thema's: | ||