IN BREUKEN WORTELDEN MIJN BARSTEN
in breuken wortelden mijn barsten
ik was het kind
dat hulp nodig had
ik raakte zacht je mannenhart
ik groeide
op de kale rots, in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon
verwelken zond jij regen
om te helpen, ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen
zo kon ik jou mijn liefde tonen
je gaf me raad
door zon en wind
ben ik gekoesterd tot nieuw zaad
wil melker
14/06/2003
Reacties op dit gedicht
| DrieGeetjes: | Zaterdag, juni 14, 2003 15:18 |
| .........! ;o)x |
|
| Erna Muermans: | Zaterdag, juni 14, 2003 11:52 |
| vanuit lijden miserie kan men rijker worden als mens... liefs Erna |
|
| green eyes !: | Zaterdag, juni 14, 2003 09:53 |
| was dan toch niet getekent voor het leven, liefs, Marina vdb ;)) :-) |
|
| free: | Zaterdag, juni 14, 2003 08:54 |
| prachtig! kwam het toch nog goed..... liefs free |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 14 juni 2003 | ||
| Thema's: | ||