Er is een leegte in me ontstaan.
Wat ik helemaal zelf moet doorstaan.
Niemand begrijpt mij meer.
Omdat ze weten dat je mij pijn doet keer op keer.
Je hebt me bedrogen.
En teveel tegen me gelogen.
We hebben al 7 maanden niets meer.
Maar toch delen we het bed keer op keer.
De enigste in mijn leven ben jij.
En ik dacht jij blijft je hele leven bij mij.
Nu kan ik alleen nog maar janken.
En dat heb ik allemaal aan jou te danken.
Je wou praten, en dalijk zie ik je weer.
Maar je hebt me gebroken deze keer.
Ik ben bang om weer te praten.
Ik kan me tranen dan niet meer laten.
Ik wil dan alleen jouw warmte voelen.
Wat ze allemaal met echte liefde bedoelen.
Waarom doe je me dit aan?
En laat je me voor zo'n slet staan?
Ben ik niet meer mooi?
Of zoek je gewoon een andere/nieuwe prooi?
Je zegt dat je er altijd voor me bent.
Maar het is net of ik jou niet meer ken.
Ik ga je helemaal kapot maken.
Zoals je dat bij mij hebt gedaan.