Samen stonden we vaak in de storm
we overwonnen de sterkste orkaan
als ik haast verdrinken zou
keek je me liefdevol aan.

Vrij ben je om te gaan
maar je laat de deur op een kier
steeds kom je terug
blijf je dan toch liever hier?

Harde woorden zijn gevallen
bliksemschichten door mijn hart
donderslag bij heldere hemel
gevoelens toch zo verward.

Ik voel je hand op mijn schouder
alles komt wel weer goed
moeilijk te geloven
je bent als honing,veel te zoet!

Verdriet om echte liefde
is zwaar om mee te dragen
mijn hart breekt en de zon is kil
nee,je moet het niet meer vragen.

Het snijdt me vanbinnen
een mes kerft diep in mij
in de schuilplaats van jouw armen
lig ik nie meer,t'is voorbij.