JE HAAR PLUIST IN DE WIND

je haar pluist in de wind

je ogen vangen het strak blauw
van een zee vol witte zeilen
ik kan de vrouw in jou, slechts
met de grootste moeite peilen

je haar pluist in de wind
en waait een eigen leven
je huid is stilte-wit, waar
zijn je rondingen gebleven

de tijd vertelt je lijf
de gang van de seizoenen
maar lente is je niet gegund en
zomer moet zich herfst noemen

je bloeide niet omdat
de winter toesloeg voor
je groeide, de kou heeft
jou nog altijd in zijn boeien

je stem golft tranen
in een vloed verdriet
de branding schoont ze
maar vergeten kun je niet

wil melker
17/07/2003

Geschreven door

wil melker

Reacties op dit gedicht

wil melker vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

lenore:	Donderdag, juli 17, 2003 13:51
De zon straalt mijn haar knoopt liefde Pluizingen verdriet ontnemen de wind me wel... Kusjes Lotte

lani:	Donderdag, juli 17, 2003 11:22
seizoenen liepen soms verkeerd, genieten had men haar niet geleerd... maar binnenin het hart dat klopt -doe open- mooi wil x-x-x

Over dit gedicht