dwalend in jezelf
Je zucht, maar het is lege lucht
dat je longen verlaat
De eenzaamheid stijgt hoger dan ooit
en de straten lijken hun respect voor je,
vergeten te zijn
Niemand is thuis, jij ook niet
dus ga je naar die plek
waar je heen gaat als het zover is
een zachte zomer wind,
streeld je nek alsof het je tegen wil houden
maar er is niks meer,
om hier te blijven
dat je longen verlaat
De eenzaamheid stijgt hoger dan ooit
en de straten lijken hun respect voor je,
vergeten te zijn
Niemand is thuis, jij ook niet
dus ga je naar die plek
waar je heen gaat als het zover is
een zachte zomer wind,
streeld je nek alsof het je tegen wil houden
maar er is niks meer,
om hier te blijven
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Deeteetje | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 21 juli 2003 | ||
| Thema's: | ||