HUN OGEN LATEN JE NOOIT GAAN
hun ogen laten je nooit gaan
bomen dwalen in het bos
stammen worden opgeslokt
verdwijnen in het groen
ze dragen zon en duizend
kleuren uit de tijd van toen
stenen breken los
markeren vage wegen
de rotsen zijn nog jong en
niet gebarsten van het ijs of
gladgeslepen door de regen
je wilt voorbij het bos
en met de bergen heersen
je ziet de bodem komen
hebt pijn omdat jouw deel
nog geen geheel kan zijn
ze kooien vrijheid
maar kunnen je niet aan
je wilt eigen stappen zetten
geen anderen die dat beletten
hun ogen laten je nooit gaan
wil melker
22/07/2003
Reacties op dit gedicht
| nachtegaal: | Woensdag, juli 23, 2003 00:32 |
| ik verkies gewoon te genieten zonder oordeel of opmerking lieve groetjes van nachtegaal |
|
| green eyes !: | Dinsdag, juli 22, 2003 23:10 |
| oeijoei... ik zal het maar bescheiden houden, mooi Wil, liefs marina |
|
| wil melker: | Dinsdag, juli 22, 2003 17:29 |
| Elentir.. heerlijk je reactie. dank je wel voor je tijd en de moeite.. kantekeningen.. strofe en en twee zijn de sfeerstrofen. Zij dienen om het probleem in het gedicht d te duiden.. een zijn van en met een geheel.. bomen als deel van een bos rotsen als deel vsan de berg. Mensen als deel van de schepping maar zelf ook schepping.. Het zoeken naar de plaats van de mens in de schepping in het gehee |
|
| Elentir: | Dinsdag, juli 22, 2003 14:44 |
| In deze context lijken mij dwalende bomen iets te 'zweverig' (tegen zweven is niets mis, maar je kan niet altijd zweven op elk moment). Het onderwerp is de 'jij'. Er is direct contact met 'deze wereld' datgene waar jij in leeft, naar mijn mening moet je dan oppassen met fantasierijke wezens toe te voegen. Beter zou het zijn aan te geven dat het lijkt alsof de bomen dwalen. Verder is het vreemd dat de bomen door zichzelf dwalen (bos=bomen). Neem je Enten (In de Ban van de Ring) dan |
|
| Erna Muermans: | Dinsdag, juli 22, 2003 14:03 |
| ik kan me het gevoel van bomen dwalen in het bos heel erg goed voorstellen.... tuurlijk weet iedereen dat bomen niet echt ronddwalen.... maar soms krijg je echt dat gevoel wel....het zelfde kan je hebben bij muren die op je afkomen....benauwend..;angstig ...gevoel..;bij de bomen het verdwaald gevoel....of ook angst... en ik kan het weten want ik ben een bosmens....hihi dat als aanvullend commentaar op de lieve en goed bedoelde kritiek van mijn benedenbuur... van mij ook |
|
| viv: | Dinsdag, juli 22, 2003 14:02 |
| Super Wil, heel mooi! | |
| Elentir: | Dinsdag, juli 22, 2003 12:58 |
| Hm er staat niet bij dat je het op prijs stelt dat er kritiek wordt gegeven, maar ik denk dat ik toch een kleine poging ga wagen. Eerlijk gezegd, lees ik niet heel vaak meer gedichten hier, maar af en toe pik ik er een paar bekenden dichters uit omdat ik weet dat er altijd wel een zeker 'dichterlijk' niveau in zit (hm, en nu maar hopen dat mensen dit niet verkeerd op gaan vatten) Aller, het gedicht. Ik ben de laatste tijd bij het lezen van gedcihten wat meer gefocust op het gebruik van zel |
|
| Zilveruitjuh: | Dinsdag, juli 22, 2003 11:40 |
| tjha wat valt er nog meer te zeggen dan de eerste reactie idd hartstikke mooi! |
|
| Laurens Windig: | Dinsdag, juli 22, 2003 10:28 |
| Prachtig weer Wil! | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 22 juli 2003 | ||
| Thema's: | ||