iIN ROOD VAAK DE DOOD SCHRIJFT
in rood vaak de dood schrijft
ik viel de
afgrond voorbij
de bodem bood
geen houvast
meer voor mij
ik landde
op glas dat
gebroken was
de scherven
rechtop in het gras
ze kerfden
mijn huid in
wanden die gaapten
randen verplaatsten
tot een open geheel
ik vergoot
al mijn bloed
dat in rood vaak
de dood schrijft
mijn ziel viel niet mee
wil melker
02/08/2003
Reacties op dit gedicht
| Evy*: | Zondag, augustus 03, 2003 00:39 |
| waaw Wil, een pracht van een gedicht hier zeg... Wel wat triest he liefs, Evy |
|
| nachtegaal: | Zaterdag, augustus 02, 2003 19:58 |
| som kan het deugd doen als je lichaam de pijn van je ziel overstemd. ik denk te begrijpen wat je bedoelt. toch vind ik deze archie-moeilijk hoor. groetjes van vogel, wachtend op voldoende vliegkracht ;-) |
|
| chloe de bruyn: | Zaterdag, augustus 02, 2003 11:23 |
| ik kan niet tegen bloed ,maar lees toch door ,omdat ik het boeiend geschreven vond,patty | |
| Erna Muermans: | Zaterdag, augustus 02, 2003 10:50 |
| waarom krijg ik een triest gevoel bij een mooi gedicht? liefs Erna |
|
| green eyes !: | Zaterdag, augustus 02, 2003 09:30 |
| oei heb ik opeens een rood scherm hoe komt dat nou? knuffie marina |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 02 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||