Langzaam maar zeker komt de dag eraan,
en ik weet wel er is een moment van komen en gaan.
Maar dat ik onze zoon bij je moet achterlaten,
zal weer een wonde in mijn hart nalaten.
Ons kind is voor jouw niet van belangrijk,
je bent hem liever kwijt dat rijk.
Waarom laat je hem dan niet bij mensen die om hem geven,
nee,je wil mij kost wat kost laten beven.
Denk maar niet dat ik op mijn beslissing terug kom,
ik ben echt niet dom.
Je zal komen halen twee of drie keer,
en dan waarschijnlijk nooit meer.
Geen probleem jij mij wil kwetsen hoe het ook maar kan,
maar wees dan voor één keer een echte man.
Gebruik dat lieve ventje niet als speelbal,
want daar walg ik het raakt kant nog wal...