ZIJN VINGERS AL ONTSLOOT
zijn vingers al ontsloot
de schreeuw, ze voelden
het gevaar in kippevel
de angst opkruipend langs
de ruggegraat, de hel
ze holden naar de kant
met ogen groot van
moord en brand, de
massa zinderde van stilte
ze zagen zijn paniek
voelden hoe de dood
hem langzaam wurgde
zijn vingers al ontsloot
de witte vlek met leven
dook voor de derde maal
het water sloot met zwart
de plek voor altijd af
de laatste serie bellen
borrelt schaamte op de wal
de hoofden naar beneden
hij was te redden gonsde overal
wil melker
14/08/2003
Reacties op dit gedicht
| Laurens Windig: | Vrijdag, augustus 15, 2003 10:56 |
| Afschuw prachtig omschreven. | |
| sunset: | Donderdag, augustus 14, 2003 23:41 |
| Heel sterk verwoord Wil. Liefs / sunset |
|
| lovegirl: | Donderdag, augustus 14, 2003 09:14 |
| prachtig neer gezet hoor liefs lovegirl. |
|
| waterval: | Donderdag, augustus 14, 2003 09:14 |
| om ijselijk koud van te worden....... de (dr)enkeling versus de massa....... wederom prachtig verwoord... véél liefs,.... van waterval~~~ |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 14 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||