Op het kreupelhout drijft mijn eer
zacht meegevoerd door de stroom
de kwelling van mijn hart uitgestort
door een kolkende waterval in drassige grond
liefde vermaalt door de rad van een malle molen…
Mijn tergende kreet om liefde weerkaatst
tussen bergen van graniet en zilverzand
bloedverwanten herbergen in zwart basalt
vrienden in heuvels van kristalhelder ijs
de gouden vloed smelt slechts de opperlaag…
Het bloedend hart wordt gestelpt
genegenheid vormt de steriele doeken
die de gapende wond met liefde bedekt
het verdriet wordt verkwikt door de wetenschap
dat je vriendschap moet toedekken met dankbaarheid…
| Diablo: | Donderdag, september 25, 2003 23:14 |
| Prachtig beeld Jeffry, de waarheid staat tussen de regels te lezen.mooi | |
| Margaritha: | Vrijdag, augustus 29, 2003 08:11 |
| Mooi, heftig en vol emoties. De laatste zin lees ik als zijnde een koestering van vriendschap, iets waar je heel zuinig op moet zijn. Groetjes, Margaritha |
|
| Erna Muermans: | Vrijdag, augustus 29, 2003 06:58 |
| waarom zou je vriendschap toedekken??? ik zou het koesteren of hullen in dankbaarheid... of is het de bedoeling van af te sluiten en lees ik verkeerd? liefs Erna |
|
| Auteur: Jeffry | ||
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||