HET ERVEN VAN DE DOOD
het erven van de dood
zand brandt geel
op okermatte vlaktes
de hitte loeit in
as van vele dagen
myriaden zingen hoog
een droog geluid
vibrerend in de stekels
van verdorde distels
de laatste tranen
blinken in het zout van
witte meren, het verdriet
is hier al eeuwen oud
dit leven lijkt gedoemd
te sterven maar het erven van
de dood is weer herboren worden
uit de schoot van de woestijn
wil melker
29/08/2003
Reacties op dit gedicht
| tim balthazar: | Vrijdag, augustus 29, 2003 16:16 |
| prachtig het bleek al uit de eerste zinnen een woestijn en zoals bij een echte dichter een gevoelswoestijn groetjes |
|
| MayadeBij: | Vrijdag, augustus 29, 2003 10:07 |
| Ik hou me heel erg stil (in bewondering) .... | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 29 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||