zee
Je lacht altijd,
en dan verschijnt er een twinkeling,
een sterretje,
in je mooie blauwe ogen,
waarin ik verdrink als in een zee.
Gelukkig gooi je me telkens weer een reddingsboeg,
en lacht naar me.
Dan moet je de andere kant op dan mij.
De zee komt terug,
maar niet de zee die ik in je mooi ogen zag,
maar een andere,
dreigende kolkende massa
van verwarde gevoelens
Reacties op dit gedicht
| @Kakien@: | Zondag, januari 11, 2004 18:55 |
| hmm, kheb der nog nooit zo over nagedacht:) ~*~..luf u..~*~ |
|
| only a theorie: | Zaterdag, september 06, 2003 14:52 |
| Eindelijk nog is iets minder negatief van jou! :-P Mooi gedichtje enneuh, verdrinken kan toch zo leuk zijn e? :-D Dikke knuffel, Lotte |
|
| brinkieloontje: | Vrijdag, september 05, 2003 18:42 |
| heeel mooi gedicht... | |
| chloe de bruyn: | Vrijdag, september 05, 2003 18:27 |
| twinkelingetjes zijn mooi ,vooral als je verliefd bent ,patty | |
Over dit gedicht
| Auteur: hélène | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 05 september 2003 | ||
| Thema's: | ||