*En daar is hij weer...*
Die angst...
Verdwijnt in niets!
Het doet me pijn
en telkens opnieuw ga ik bijna dood!
Ik adem niet meer, stik precies, heb zo'n angst
ja... mn aanval is er weer!
Zoveel mensen om me heen, die me steunen en me graag zien
maar toch alleen!
Ik mis het...Het "gewone" leven!
Ik ben Kappot,ben Moe,ben Gewoon doodop!
De volgende dag begint met een lach...
Paar uur later lig ik er weer
angst,verdriet,pijn...
Het zal gewoon nooit over zijn!
*MaGaLiE*
Verdwijnt in niets!
Het doet me pijn
en telkens opnieuw ga ik bijna dood!
Ik adem niet meer, stik precies, heb zo'n angst
ja... mn aanval is er weer!
Zoveel mensen om me heen, die me steunen en me graag zien
maar toch alleen!
Ik mis het...Het "gewone" leven!
Ik ben Kappot,ben Moe,ben Gewoon doodop!
De volgende dag begint met een lach...
Paar uur later lig ik er weer
angst,verdriet,pijn...
Het zal gewoon nooit over zijn!
*MaGaLiE*
Reacties op dit gedicht
| lieverdje: | Zaterdag, oktober 11, 2003 09:57 |
| hej meissie, ksnap wat je bedoeld, maar geloof me je bent niet alleen, er zijn altijd mensen die om je geven, echt waar je komt er wel uit, en eens zal t allemaal over zijn liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Magalie Nijs | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 11 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||