De Eeuwigelaan - Bergen
De Eeuwigelaan - Bergen
De bomen, ze roesten
uit butsen en knoesten,
zijn niet te verwoesten
laat staan te verslaan.
De auto’s die rammen.
Hun barstige stammen
zijn niet te verlammen
maar blijven sterk staan.
Om asfalt en stenen
zo dicht op hun benen
lachen de tenen,
ze kunnen het aan.
De diepgroene kruinen
-de beuk donkerbruine-
die hangen als tuinen
dwars over de baan.
Dat ze wat krommen,
kan hun niet verdommen
de fiere kolommen
aan d’Eeuwigelaan.
Koos 11-10-2003
De bomen, ze roesten
uit butsen en knoesten,
zijn niet te verwoesten
laat staan te verslaan.
De auto’s die rammen.
Hun barstige stammen
zijn niet te verlammen
maar blijven sterk staan.
Om asfalt en stenen
zo dicht op hun benen
lachen de tenen,
ze kunnen het aan.
De diepgroene kruinen
-de beuk donkerbruine-
die hangen als tuinen
dwars over de baan.
Dat ze wat krommen,
kan hun niet verdommen
de fiere kolommen
aan d’Eeuwigelaan.
Koos 11-10-2003
Reacties op dit gedicht
| kooshaydn: | Zondag, oktober 12, 2003 21:14 |
| Janneke, De bomen blijven er staan. De laan heet toch Eeuwig! Koos |
|
| Janneke Koster-Baas: | Zondag, oktober 12, 2003 18:58 |
| Een prachtige laan in Bergen, dat de bomen er nog steeds staan, niet door al het verkeer richting zee zijn vergaan. Prachtig gedicht... complimenten. Liefs Janneke |
|
| MayadeBij: | Zondag, oktober 12, 2003 13:01 |
| Mijn NatuurKoosje; pats! =;)}}) kus! | |
Over dit gedicht
| Auteur: kooshaydn | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 11 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||