Sluimerend
Sluimerend kroop de mist in mijn hoofd
“Nee” gilde ik nog, maar het was al te laat.
En net als altijd werd alles rood voor mijn ogen.
Even was ik niet meer van deze wereld.
Al mijn gedachten zweefden voorbij.
Steeds weer dook je gezicht op.
“Waarom?” vroeg ik me voor de zoveelste keer af.
Je keek me droevig aan.
Teleurgesteld in mij.
“Waarom?” bleef ik steeds maar herhalen.
Maar net als altijd kreeg ik geen antwoord.
Enkel je beschuldigende blik
die mij zei:”Waarom “Waarom”?”
“Nee” gilde ik nog, maar het was al te laat.
En net als altijd werd alles rood voor mijn ogen.
Even was ik niet meer van deze wereld.
Al mijn gedachten zweefden voorbij.
Steeds weer dook je gezicht op.
“Waarom?” vroeg ik me voor de zoveelste keer af.
Je keek me droevig aan.
Teleurgesteld in mij.
“Waarom?” bleef ik steeds maar herhalen.
Maar net als altijd kreeg ik geen antwoord.
Enkel je beschuldigende blik
die mij zei:”Waarom “Waarom”?”
Reacties op dit gedicht
| B.o.: | Vrijdag, november 07, 2003 19:21 |
| Het is inderdaad enorm moeilijk voor een buitenstaander om te begrijpen wat er in die persoon omgaat. Zelf zie ik het ook niet meer zitten maar hopelijk heb jij meer moed dan ikzelf om door te gaan, ik duim voor je uit de grond van mijn hart. Hele dikke knuffel en enorm veel moed, B.o. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Uruviel | 
|
|
| Gecontroleerd door: klitty | ||
| Gepubliceerd op: 07 november 2003 | ||
| Thema's: | ||